Yerköy Mutlu Sonlu Masöz

Babam, istediğin işi öğrenmenin yolunun her saniye bir başkasını o işi yaparken izlemekten Yerköy Mutlu Sonlu Masöz geçtiğini söylerdi hep. “Tepedeki işi almak için en aşağıdan başlamalısın,” demişti. “CEO’larm sen olmadan yaşayamayacağı fert ol. Sağ kolları ol. Dünyalarını öğren, böylece diplomanı aldığın saniye seni havada kapacaklardır.” Evet, yeri doldurulamaz biri olmuştum. Ve mutlaka “sağ kol” da olacaktım. Ancak bu hikâyede vakalar öyle gelişti ki çoğu vakit o kahrolası çehreı tokatlamak isteyen bir sağ kol oluverdim. Patronum, Bay Bennett Ryan. Harika Piç.

Onu düşününce midem kasıldı: uzun, göz kamaştırıcı ve tepeden tırnağa uğursuz bir adam. Ġimdiye kadar tanıdığım en kendini beğenmiş, en şovşli dallamaydı. Ofisteki tüm diğer kadınların onun kaçamakları ile alakalı dedikodularını duyar ve güzel bir yüzün yeterli olup olmadığını merak ederdim. Fakat babam ayrıca, “hayatın daha başındayken güzelliğin yalnızca yüzeysel olduğunu ve çirkinliğin insanoğlunun iliğine kadar işlediğini fark edersin,” demişti. Geçmiş son birkaç yıl içinde birkaç liseli ve kolejliyle çıkmış ve nahoş adamlardan kendi oranıma düşeni almıştım. Fakat bu seferki en fenasıydı.

Yerköy Mutlu Sonlu Masöz

“Ġey, selam kadın Mills!” Bay Ryan, kendi odasının bekleme salonu vazifesi gören ofisimin kapı aralığında dikiliyordu. Sesinin tonu bal benzer biçimde tatlıydı fakat ters bir şey vardı… Buzun üzerinde donmaya ve çatlamaya bırakılmış bal gibiydi. Telefonumun üzerine su sıçrattıktan, çöp öğütücünün içine küpelerimi düşürdükten, eyaletler arası otoyolda arabama arkadan çarpıldıktan ve polislerin her ikimizin de bilmiş olduğu şeyleri -kabahatin diğer tarafta olduğunu- söylemek için gelmelerini beklemek zorunda kaldıktan sonra, bu sabah son olarak ihtiyaç duyduğum şey huysuz bir Bay Ryan’dı. Başka bir tatla içeri girmemiş olması benim için çok fenaydü. Ona her zamanki karşılığımı verdim: “iyi sabahlar Bay Ryan.”

Ve karşılığında her zamanki benzer biçimde kafasını yani sallayarak beni geçiştirmesini umdum. Fakat ben onu atlatmaya çalışmış olduğumda o homurdandı, “hakkaten iyi sabahlar mı, kadın Mills? Kendi minik dünyanızda saat şu anda kaç?” Durdum ve soğuk bakışlarıyla karşılaştım. Benden rahat bir yirmi santim uzundu ve onun için çalışmadan önce kendimi hiç bu kadar küçük hissetmemiştim. Ryan Medya Grubu için altı yıl çalışmıştım. Fakat Bay Ryan dokuz ay önce aile işlerine geri döndüğünden beri onunla göz seviyesine yakın temas kurabilmek için önceleri bir sirk cambazı yüksekliği olarak planladığım topukluları giymeye başlamıştım. Öyleyken bile ona bakabilmek için kafamı yukarı kaldırmak zorundaydım ve onun bu durumdan keyif aldığı ela gözlerinin parlamasından belli oluyordu.